شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و علاقه‌اش به محبوبی سخن می‌گوید که دلش را تسخیر کرده است. او از زیبایی و ناز محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که وقتی محبوبش با ناز وارد می‌شود، تمام آنچه که در گذشته بین آن‌ها گذشته، نیز ناز و زیبایی بوده است. به‌طور کلی، احساسات عمیق و شیفتگی شاعر نسبت به محبوبش در این ابیات به خوبی بیان شده است.
آن بت که دلم عاشقِ جانبازش بودجان شیفتهٔ زلفِ سرافرازش بود
هوش مصنوعی: آن معشوقی که دلم به او عاشق بود، جانم به زلف بلندش وابسته بود و شیفتهاش بودم.
گفتم که چو آید برود صد نازشدوش آمد و آنچه رفت هم نازش بود
هوش مصنوعی: گفتم وقتی بیاید میرود، اما او با صد ناز آمد و تمام چیزی که گذشت هم ناز او بود.