شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات شدید و درونی خود سخن می‌گوید. او به طور استعاری بیان می‌کند که در پی درد و رنجی که احساس می‌کند، به خود آسیب می‌زند. تیغی که در دست دارد نمادی از خشم و ناامیدی اوست و در نهایت، خون دلش به دلیل شدت احساساتش به اوج می‌رسد. در این لحظه، او به خود حمله می‌کند و این عمل نمایانگر عمق دردی است که تجربه می‌کند.
دوش از برِ خویش سرنگونم میتاختتیغی به کف آورده برونم میتاخت
هوش مصنوعی: دیشب از کنار خودم، شخصی را دیدم که با تیغی در دستش به سمت من میآمد.
چون خونِ دلم ز حد برون قوّت کردبرخویش زدم تیغ که خونم میتاخت
هوش مصنوعی: وقتی که درد و غم در دلم به شدت افزایش یافت، به خودم ضربه زدم و گفتم که دیگر نمیتوانم تحمل کنم.