شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوبش صحبت می‌کند. او زلف‌های محبوبش را می‌بیند که در حال تابی است و وقتی محبوب، او را در حال غرق شدن می‌بیند، صحبت می‌کند. محبوب می‌گوید که فردا به دیدن او خواهد آمد و شاعر در پاسخ می‌گوید که اگر امروز او را ببیند، خواب خواهد دید.
دوشش دیدم چو زلف خود در تابیمیشد چو مرا بدید در غرقابی
هوش مصنوعی: دیروز او را دیدم که موهایش مانند زلفش در حال تاب خوردن بود. وقتی مرا دید، مثل کسی که در آب غرق میشود، نگران و مضطرب شد.
گفتا که برِ تو خواهم آمد فرداگفتم:اگر امشبم ببینی خوابی
هوش مصنوعی: گفت: فردا به ملاقاتت میآیم. گفتم: اگر امشب مرا ببینی، یعنی در خواب خواهید بود.