تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۶

دوش آمد و گفت: اگر چه کم می‌آیمپیش از دو جهان به یک قدم می‌آیم
از ما نتوان گریخت از خود بگریزکآنجا که روی با تو به هم می‌آیم