شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس عمیق سوختن و درد خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگرچه دچار زیانی است، اما نمی‌داند چه باید بکند؛ چرا که ناتوانی او باعث می‌شود که همواره در آتش این احساس بسوزد. همچنین به چشم دیگران می‌نگرد و از آنها می‌خواهد که او را در حال سوختن بررسی کنند و ببینند که چگونه با وجود ناتوانی‌اش، همچنان درگیر عواطف و آرزوهای جهانی است.
دی گفت: چو تو صد به زیانی سوزمتا می چه کنم که ناتوانی سوزم
هوش مصنوعی: دی گفت: اگر تو به اندازه صد نفر ضرر که درد میکشی، من هم همینقدر میسوزم. حالا چه کاری از دستم برمیآید که نمیتوانم کمکی کنم؟
چون من به کرشمهای جهانی سوزمبنگر تو مرا که نیم جانی سوزم
هوش مصنوعی: زمانی که به زیباییها و جذابیتهای این جهان مینگرم، متوجه شو که من چقدر در دل خود آتش عشق را احساس میکنم.