تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۲

چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشتیک ذرّه ز آفتاب روی تو نداشت
خورشید که جملهٔ جهان روشن از اوستشد زرد از آنکه تابِ روی تو نداشت