شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و تأثیر آن بر دیگران اشاره می‌کند. او می‌گوید که افرادی که به تماشای زیبایی محبوبش آمده‌اند، مست و مجذوب شده‌اند، در حالی که خود محبوب از زیبایی‌اش بی‌خبر است و به نظاره دیگران می‌پردازد. این نوع زبان به نوعی احساس حسرت و گم‌شدگی را در محبوب به تصویر می‌کشد.
ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوریگوئی که ز حسنِ خود نداری خبری
هوش مصنوعی: ای کسی که در زیباییات گم شدهام، هر چشمی که به تو نگاه می‌کند، می‌گوید که از زیبایی خود بی‌خبر است.
خلقی به نظارهٔ تو میبینم مستتو از چه نظاره میکنی در دگری
هوش مصنوعی: من افرادی را میبینم که به تماشای تو نشستهاند و از تو مست شده‌اند، اما تو چرا به تماشای دیگری پرداختهای؟