شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش مانند یک پرده بر دوش معشوق است و جانش به خاطر عشق به او از دنیا بی‌خبر و مدهوش شده است. همچنین اشاره می‌کند که مانند دیگران، همگی در زیبایی‌های معشوق غرق شده و به او نگاه می‌کنند.
ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شدجانم ز جهان واله و مدهوش تو شد
هوش مصنوعی: ای تو که چو ترکانی، دلم به عشق تو بار سنگینی بر دوش دارد و جانم از دنیای مادی بی‌خبر و شگفتزده شده است.
بر سیمِ بناگوش تو چون جملهٔ خلق،در مینگرند، حلقه در گوش تو شد
هوش مصنوعی: بر روی گوش تو همه نگاه می‌کنند، مانند اینکه حلقهای در گوش تو قرار دارد.