شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساسات عاشقانه و دل‌مشغولی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از دل خسته و چشم ناوک (چشم زیبا و جذاب) می‌گوید و از زلف معشوق که ساحری خاص دارد، یاد می‌کند. او خود را در زنجیر عشق می‌بیند و از این وضعیت عبور نمی‌کند، زیرا شور و شوق او به معشوق نمی‌گذارد که از این زنجیر رها شود.
دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدارجان بستهٔ آن زلفِ فسونساز مدار
هوش مصنوعی: دل از تیر نگاه معشوق خسته است و جان را به زلف فریبندهاش نمیسپارد.
شوریدهٔ زنجیر سرِ‌زلفِ توامزنجیر ز شوریدهٔ خود باز مدار
هوش مصنوعی: من دلبسته و مجنون زلف تو هستم، پس زنجیر مرا رها نکن و از دیوانگی خودم دور نکن.