شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جایگاه والای خود در میان مردم اشاره می‌کند و خود را بالاتر از همه می‌داند. او سربازان را در خور خود می‌بیند و از شخص محبوبش می‌خواهد که در را باز کند تا او را ببیند. در نهایت، دستش را بر سر زلف محبوبه‌اش گذاشته و نشان از عشق و وابستگی خود دارد.
جانا! ز همه جهان نشستم برترسربازان را چو دیده هستم در خور
هوش مصنوعی: عزیزم! من از همه دنیا بالاتر نشستهام، چون سربازان را در خور و لایق میبینم.
در باز کن و ببین که هستم بر دروز دستِ سرِ زلفِ تو دستم بر سر
هوش مصنوعی: در را باز کن و نگاه کن که من پشت در ایستادهام و دستم بر روی سرم بوده و به زلفهای تو اشاره می‌کند.