شمارهٔ ۵۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر بیان میکند که وقتی دلش از زیباییهای معشوقش مست و مجذوب شد، هرگز نتوانسته است از زلف او دست بردارد. او به معشوق یادآوری میکند که وقتی پرسیده بود زلفش را چه کسی خواهد داشت، باید بداند که او همیشه به زلف او وابسته است.
چون گشت دل من از سر زلف تو مستهرگز بندادم ز سر زلف تو دست
هوش مصنوعی: وقتی دل من به خاطر زیباییهای زلف تو سرمست شد، هرگز دستانم را از زلف تو آزاد نکردم.
گفتی سر زلف من کرا خواهد بوددانی که سر زلف تو دارم پیوست
هوش مصنوعی: گفتی که چه کسی خواهد خواست زلفهای من را، اما نمیدانی که من خودم به زلفهای تو علاقهمندم.