شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت خاصی است که شخصی به نام "لعل" دارد، که روح و جان را پرورش می‌دهد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چگونه عاشقان بسیاری، از جمله خود او، هر بار با دیدن زلف این شخص، احساس شور و شوق می‌کنند و سر خود را به زلف او می‌آویزند. در واقع، شعر نشان‌دهنده عمق عشق و تأثیر زیبایی معشوق بر عاشقان است.
ای خاصیتِ لعل تو جان پروردنتا کی ز سر زلف تو غارت کردن
هوش مصنوعی: ای خاصیت زیبای تو که روح را زنده می‌کند، تا چه زمانی میخواهی از گیسوی تو بهرهبرداری کنم؟
چون من دو هزار عاشق بی سر و بنهر دم سر زلفت فکند در گردن
هوش مصنوعی: من همچون دو هزار عاشق بیپایه و اساس، هر لحظه در دل خود شانههای موی تو را بر گردن میآویزم.