شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از آنکه بیخبر از دردهای اوست، سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که خوشحالی معشوقش بر غم‌های او تاثیر مثبت دارد. او امیدوار است که با لطف معشوق، غم‌ها و مشکلاتش برطرف شود، زیرا زلف مورد عشق او به نوعی گره‌گاهی برای ناامیدی‌ها و رنج‌هایش است.
ای بیخبر از رنج و گرفتاری منشادم که تو خوشدلی به غمخواری من
هوش مصنوعی: ای کسی که از درد و مشکلات من بیخبری، خوشحالم که تو در شادیهایت به فکر من هستی.
تا غمزه به خونِ دلِ من بگشادیدر زلف تو بسته است نگونساری من
هوش مصنوعی: وقتی که با نگاه دلربایت به من توجه کنی، تمام ناراحتی و غم من در زلف تو نهفته است.