تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۷۰

تا در سرِ زلفت خم و تاب افکندیاین سوخته را دل به عذاب افکندی
از زلفِ سیاهِ تو جهان تیره از آنستکان زلفِ سیه بر آفتاب افکندی