تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳

چشمِ سیهت که فتنهٔ آفاق استجانم ز میان جان بدو مشتاق است
و ابروی تو ریخت آب رویم بر خاککابروی تو پیوسته به خوبی طاق است