شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و دلدادگی خود صحبت میکند. او بیان میکند که به خاطر ستم و زخمهای عشق، هر لحظه در حال تغییر و دگرگونی است. همچنین از زیبایی و جذابیت چشمان معشوقهاش میگوید که او را مجذوب کرده و با تیر مژگانش دلش را تسخیر کرده است. در انتها، شاعر از معشوق میخواهد که با توجه به این احوالش، به او نزدیکتر شده و بر جانش تسلط یابد.
هر دم به حیل زخمِ دگر سانم زنوز نرگسِ مست تیرِ مژگانم زن
هوش مصنوعی: هر لحظه با ترفند جدیدی زخم میزنم و با مژگانم مانند تیر زهرآلود نرگس میزنم.
تیرِ مژه چون کشیدهای در رویمدل خود بردی بیا و بر جانم زن
هوش مصنوعی: زمانی که نگاهِ تو با تیرِ مژهات به سمت من میآید، دل مرا از دست میبری. بیا و این احساس را عمیقتر در جانم، احساس کن.