تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۵

هم زلف تو از برونِ دل در تاب استهم خطِّ تو از چشمهٔ دل سیراب است
وان نرگسِ نیم مستِ شوریدهٔ توگر باده نخوردست چرا پرخواب است