شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شخصی زیبا و جادوئی خطاب می‌کند و می‌گوید که دلش را به او داده است. اما شخص زیبا پاسخ می‌دهد که او دل را به دست نیاورده و نمی‌تواند کاری کند. سپس شاعر می‌گوید که زیبایی او مانند آتش و دود است، اما او در پاسخ اشاره می‌کند که بینش شاعر به سبب عشقش به او، باعث شده که تنها دود ببیند و حوادث را به شکل آتش تصور کند.
گفتم: دل من ببردی ای جادو وش!گفتا: چکنم تو دل ندادی خوش خوش
هوش مصنوعی: گفتم: ای جادوگر، دل مرا ربودهای! او پاسخ داد: چه کار کنم، تو که دلی به من ندادی!
گفتم: رخت آتش است و خطّت دودستگفتا که تو دود دیدهای از آتش
هوش مصنوعی: گفتم که لباس تو شعله آتش است و خط محبتت مانند دود میماند. او در پاسخ گفت که تو فقط دود را دیدهای و از آتش بیخبر هستی.