شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به گفتگو با محبوب خود می‌پردازد. او می‌گوید که اگر محبوب کمی از شیرینی خود را به او بدهد، هزاران شادی و رونق به دست خواهد آورد. محبوب در پاسخ می‌گوید که شیرینی را از لبش گرفته و نمی‌داند چگونه می‌تواند آن را دوباره به دست آورد. این گفت‌وگو نشان‌دهنده وابستگی عاطفی و احساسات عمیق میان آن‌هاست.
گفتم که «هزار رونق افزون گیریگر تو کم یک شکر هم اکنون گیری»
هوش مصنوعی: گفتم اگر تو همین حالا یک شکر هم بگیری، هزاران زیبایی و رونق بیشتر به دست میآوری.
گفتا: «شکر از لبم گرفتی بیرون»یا رب که چگونه جست بیرون گیری
هوش مصنوعی: او گفت: «شکر را از لبانم بیرون بردی» پس ای پروردگار، چگونه میتوانی آن را دوباره بیرون بیاوری؟