شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از کسی می‌گوید که با زیبایی لب‌ها و دندان‌هایش دل او را ربوده است. او احساس می‌کند که این زیبایی باعث دوری او از لب و دندان محبوبش شده است. در پاسخ، طرف مقابل اشاره می‌کند که لب‌های خود را باید به دندان‌هایش نزدیک کند و دوری از او باعث می‌شود که لب و دندانش بی‌معنا شود. به طور کلی، این گفت‌وگو نشان‌دهنده‌ی عشق و وابستگی عمیق بین دو فرد است.
گفتم:«بردی از لب و دندان جانمروی از لب و دندان تو چون گردانم»
هوش مصنوعی: گفتم: «تو جان مرا به لب و دندانت بردی، حالا چگونه میتوانم از لب و دندان تو روی بگردانم؟»
گفتا: «لب خویش را به دندان میخادور از لب و دندانت لب و دندانم!»
هوش مصنوعی: گفت: «لبم را به دندان میزنم، زیرا دور از لب و دندان تو، لب و دندان من هم بیمعناست!»