شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: مولانا با این اشعار به زیبایی و دلربایی محبوبش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که وقتی حریر را مقابل خود می‌بیند، یاد معشوق‌اش می‌افتد و دلش در غم او اسیر است. همچنین، او به موهای زیبای محبوبش اشاره می‌کند و آن‌ها را با مویی که در خمیر است مقایسه می‌کند، تا نرم و لطافت آن را به تصویر کشد.
جانا چو برت حریر میبینم مندل در غم او اسیر میبینم من
هوش مصنوعی: عزیزم، وقتی نگاه میکنم که تو در لباس نرم و لطیف حریر هستی، دلم را در غم و اندوه تو گرفتار میبینم.
ای موی میان! میانِ چون موی تراموئی است که در خمیر میبینم من
هوش مصنوعی: ای موی میان! مویی شبیه به مویت را در خمیر میبینم.