شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به دعوت از دوستش میپردازد تا با هم از دنیای مادی جدا شوند و به وصالی عمیق برسند. او از دوست میخواهد که دست در کمر او کند تا بتوانند با هم از دنیا فاصله بگیرند و به گنجهای پنهان عشق و وصل دست یابند.
وقت است که دل از دو جهان برگیریمصد گنج ز وصل تونهان برگیریم
هوش مصنوعی: زمان آن فرا رسیده که از هر دو عالم دل بکنیم و صد گنج از وصال محبوب را در آغوش بگیریم.
بنشین تو و دست در کمر کن با ماتا ما کمرِ تو ازمیان برگیریم
هوش مصنوعی: بنشین و با ما همراه شو تا بتوانیم بار سنگین تو را از دوشات برداریم.