شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این ابیات به وصف عشق و غم می‌پردازد. شاعر از ابر به عنوان نمادی از عشق صحبت می‌کند که باعث ریزش اشک و درد می‌شود. او همچنین به راهی اشاره می‌کند که پر از غم و سختی است، به طوری که در آن شب و روز تحیر و افسردگی حاکم است و باران غم و اندوه بر زمین میبارد.
ای ابر هوای عشق تو بس خون باروی راه غم تو وادیی بس خونخوار
هوش مصنوعی: ای ابر، در دل عشق تو، بارانهای اشک بر زمین میریزد و راهی که به سوی غم تو میبرد، سرشار از درد و رنج است.
در راه تو از ابر تحیر شب و روزباران دریغ و درد میبارد زار
هوش مصنوعی: در مسیر تو، روز و شب مثل ابرهای سردرگم باران غم و اندوه میبارند.