شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این چند بیت از شعر نشان‌دهنده‌ی احوالات درونی و احساس‌های عمیق شاعر است. او از سرگردانی و حیرانی خود صحبت می‌کند و از این که بار دیگر زنده شده، می‌پرسد که چه معنا دارد. او احساس می‌کند که اگر بخواهد از دردها و سردرگمی‌هایش بگوید، معشوقش همه‌ی این‌ها را می‌داند بدون اینکه نیاز به گفتن باشد.
جانا صد ره بمُردم از حیرانیبار دگرم زنده چه میگردانی
هوش مصنوعی: عزیزم، بارها از شدت سردرگمی جانم را از دست دادهام، حالا چه برمیگردانی که دوباره زندهام میکنی؟
چون شرح دهم این همه سرگردانیگر من بنگویم تو همه میدانی
هوش مصنوعی: وقتی که بخواهم درباره این همه سردرگمی حرف بزنم، اگر من بگویم، تو همه چیز را میدانی.