شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و درخشش معشوق خود اشاره میکند و میگوید که گاهی مانند گوهر و گاهی با حسرت از دل میتابد. او معشوق را به ماه تشبیه میکند و از او میپرسد که از کدام منبع نور و زیبایی میدرخشد.
گاهی چو گهر ز تیغ میتابی توگاه از دل پر دریغ میتابی تو
هوش مصنوعی: گاهی مانند مرواریدی درخشان میدرخشی، و گاهی از دل پر از اندوه و حسرتی که داری، نور میتابانی.
ای ماه زمین و آسمان جانم سوختآخر ز کدام میغ میتابی تو
هوش مصنوعی: ای ماه، زیبای زمین و آسمان، جانم در آتش عشق تو سوخته است. آخر از کدام ابر میتابی و مرا شیدا کردهای؟