شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم واندوه خود سخن می‌گوید که مانند یک گرداب او را به سوی خود کشانده است. او اگر آهی از دل پر درد خود برآورد، احساس می‌کند که این درد به اندازه‌ای عمیق است که از سر هر موی او خون ریزش می‌کند. به‌طور کلی، شاعر حالتی از عمیق‌ترین غم و درد روحی را به تصویر می‌کشد.
جانا! غم تو فکند در کوی مراچون گوی روان کرد به هر سوی مرا
هوش مصنوعی: عزیزم! غم تو مرا به هر طرف پرتاب کرده است، مثل گوی که در کوچهها میغلتد و به هر سو میرود.
گر آه برآرم ازدل پرخونمخونی بچکد از بن هر موی مرا
هوش مصنوعی: اگر از دل پر درد و اندوه خود آهی سر دهم، خون از ریشه هر موی من جاری خواهد شد.