شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبوب خود صحبت می‌کند. او اعلام می‌کند که همزمان عاشق زیبایی صورت محبوبش و هم زلف‌های سیاه و فریبنده‌اش است. او درخواست می‌کند که او را رها نکنند، زیرا در راه عشق محبوبش، حتی اگر به خاک پای او تبدیل شود، همچنان در آن مسیر خواهد بود.
هم عاشق آن روی چو مه خواهم بودهم فتنهٔآن زلف سیه خواهم بود
هوش مصنوعی: من همواره عاشق آن چهره زیبا چون ماه خواهم بود و هم از فریبت آن زلف سیاه دلم میخواهد.
بر باد مده مرا که من در ره توتا خواهم بود خاک ره خواهم بود
هوش مصنوعی: من را به باد و هدر نده، چرا که من در راه تو تا همیشه خواهم ماند و مثل خاکی که بر سر راه است میباشم.