شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره فردی است که عاشق و دل‌باخته است. او از هر گونه کار و دغدغه این جهان فراتر رفته و به نوعی بزرگ‌مردی محسوب می‌شود. قلبش همیشه پر از عشق و گرماست، اما نفسش آرام و خنک است. او به دلیل عشقش از دردهای فراوانی رنج می‌برد، از سر تا ناخن پایش احساس درد را تجربه می‌کند.
عاشق ز همه کار جهان فرد بوداز هر دو جهان بگذرد و مرد بود
هوش مصنوعی: عاشق، از تمام امور دنیا جداست و در حقیقت، فراتر از هر دو جهان میگذرد و به انسانی کامل بدل می‌شود.
پیوسته دلش گرم و دمش سرد بوداز ناخنِ پای تا به سر درد بود
هوش مصنوعی: دلش همیشه خوشحال و پرنشاط بود، ولی در عین حال، بدنش از سر تا نوک انگشتان پا درد داشت.