شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نگرانی خود درباره فراق و درد عشق سخن میگوید. او به شدت احساساتش را بیان میکند و به بلبل مستی تشبیه میشود که در بهار از غم عشق مینالد. در نهایت، او حسرت میخورد که هیچ کس از غمش خبری ندارد.
بیم است که نُه پردهٔ گردون سحریبرهم سوزم ز سوز دل چون جگری
هوش مصنوعی: ترس آن دارم که در سپیدهدم، پردههای آسمان را به خاطر آتش دل همچون جگر بسوزم.
چون بلبل مست در بهار از غم عشقمینالم و هیچ کس ندارد خبری
هوش مصنوعی: مثل بلبل شاداب در بهار، به خاطر درد عشق شکایت میکنم، اما هیچکس از حال من باخبر نیست.