شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساسات عمیق دلخوری و نگرانی خود سخن می‌گوید. او ابراز می‌کند که هیچ‌کس از درد و غم او خبر ندارد و این غم به‌اندازه‌ای شدید است که او احساس می‌کند امروز او همانند روز قیامت است. به طور خلاصه، او در حال توصیف حالتی از اضطراب و انتظار برای آینده‌ای تاریک است.
کس را چه خبر ز آهِ دلسوزِ دلموز واقعهٔ قیامت افروزِ دلم
هوش مصنوعی: هیچ‌کس از درد و اندوه عمیق من و از وقوع روزی پرخطر که دل مرا میسوزاند، باخبر نیست.
امروز چنانم که به فردا نرسمفردای قیامت است امروزِ دلم
هوش مصنوعی: امروز به گونهای احساس میکنم که ممکن است دیگر فرصتی برای فردا نداشته باشم؛ امروز حال و وضع دلم به اندازهای جدی و مهم است که انگار روز قیامت فرا رسیده است.