تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۷

گر زهد کنی سوز وگدازت ببردعُجْب آورد و شوق ونیازت ببرد
زنهار به گرد من مگرد ای زاهدکاین رندِ قلندر از نمازت ببرد