شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به زندگی و لذت بردن از لحظات حال تأکید دارد. شاعر از فرد خواسته است که در کنار آب روان و سبزه، می بنوشد و از توبه کردن صرف نظر کند و چنگ بنوازد. صدای آب به او یادآوری میکند که زمان میگذرد و نباید فرصتها را از دست داد. در نهایت، پیامی از خوشی و زودگذر بودن زندگی است.
بر آب روان و سبزه ای شمع طرازمی در ده و توبه بشکن و چنگ بساز
هوش مصنوعی: بر روی آب جاری و در میان سبزه، شمعی به زیبایی روشن کن و در دل این زیبایی از توبه خود دست بردار و به نواختن چنگ مشغول شو.
خوش باش که نعره میزند آب روانمیگوید: رفتم که دگر نایم باز
هوش مصنوعی: شاد باش زیرا آب جاری با صدای بلندی میگوید: من رفتم و دیگر باز نمیآیم.