شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی گذر زمان و بی‌اعتباری زندگی می‌پردازد. شاعر به تصویری از زمین سبز و بی‌پایانی اشاره می‌کند و انسان را به تفکر دربارهٔ حال و آینده‌اش دعوت می‌کند. همچنین به زودگذری عمر اشاره می‌کند و از فرد می‌خواهد که از فرصت‌های زندگی بهره‌برداری کند.
گر سبز خطی است، گوشهای خالی گیربر مفرش سبزه، رو، کَمِ قالی گیر
هوش مصنوعی: اگر خط سبزی در کار باشد، پس گوشههای خالی فرش سبز را بگیر و به سراغ قسمتهای دیگر فرش برو.
اندیشهٔ حال زیر خاکت تا کیعمر تو چو باد میرود حالی گیر
هوش مصنوعی: افکار و نگرانیهای تو در زیر خاک چه زمانی ادامه خواهند داشت؟ عمر تو مانند نسیم به سرعت میگذرد، پس لحظهای توقف کن و حال خود را درک کن.