تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۵۲

گل جلوه همی کند به بستان ای دوستدریاب چنین وقت گلستان ای دوست
بنشین چو ز هر چه هست برخواهی خاستروزی دو ز عیشْ داد بستان ای دوست