شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و لطافت گل اشاره می‌کند که از درون جامه خود بیرون آمده و همچنین از عطر گل به عنوان نعمت و زیبایی یاد می‌کند. او می‌گوید که باید از می بنوشیم، زیرا نسیم (صبا) بسیار وزیده و ما در زیر کفنی، به خاک رفته‌ایم. به طور کلی، این اشعار احساساتی از زیبایی، زندگی و مرگ را در خود دارند.
جانا گل بین جامهٔ چاک آوردهوز غنچه صباش بر مغاک آورده
هوش مصنوعی: عزیزم، گلی را میبینم که در لباس چاکچاکی نمایان شده و از لبهٔ غنچهاش، سرشار از جوانی و شادابی به زمین افتاده است.
می خور که صبا بسی وزد بی من و توما زیر کفن روی به خاک آورده
هوش مصنوعی: بنوش که نسیم به شدت میوزد، و ما در زیر خاک، زیر کفن خودمان قرار داریم.