شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به آتش و درد عاطفی اشاره دارد. او از آتش برپاشده که خیمه‌ها را بازپس می‌زند سخن می‌گوید و این نشانه‌ای از بی‌قراری و رنج اوست. او امیدوار است که بتواند از دلش مانند انگشتی که بر چیزی فشار می‌آورد، درد را تخلیه کند و به جای اشک، گلی بسازد. این شعر به تصویر کشیدن احساس عمیق و درونی انسان در برابر مشکلات و مصائب زندگی می‌پردازد.
زان آتشِ تر که خیمه برکِشت زنندشاید که درین دل چو انگشت زنند
هوش مصنوعی: آتش خنکی که باعث شده خیمه را بر افرازند، ممکن است به این دل نیز نفوذ کند و اثر بگذارد.
تا از سر درد گِل کنم خاک ز اشکزان پیش که از کالبدم خشت زنند
هوش مصنوعی: من میخواهم از درد ناشی از گریه، خاکی بسازم، قبل از اینکه آنها بخواهند از بدنم گل بسازند.