شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی گل و عطر آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که گل مانند گلابی است که دوست دارد و از خنده‌اش مانند پسته‌ای است که در پوست خود جا نمی‌شود. وقتی باد صبا عطر مشک را بر سر گل می‌پاشد، گل از خوشحالی آن عطر می‌رقصد و شادی خود را به نمایش می‌گذارد.
گل بین که گلابِ ابر میدارد دوستوز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
هوش مصنوعی: نگاهی به گل کن که چطور ابرها او را دوست دارند و چقدر از شادی و خنده مانند پسته در پوست خود جا میشود.
تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاندمینازد از آن باد که اندر سرِ اوست
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی که بر سر گل عطر مشک می‌پاشد، از آن نسیم هم میزند که در دل اوست.