تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۴

گل گفت که رفتنم یقین افتادستیک یک ورقم فرا زمین افتادست
از عمرِ عزیز اگرچه صد برگم منبی برگ فتادهام، چنین افتادست