شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر توصیف میشود که گل‌ها بر زمین میریختند و از ترسِ دل، سینهاش پر از آتش میشد. شاعر از بیوفایی عمر شکایت می‌کند و lament می‌کند که شب را بدون درد و رنج، به روز خوش تبدیل نمیکند.
میریخت گل و ز خاک مفرش میکردوز بیم شدن سینه پُر آتش میکرد
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف زیبایی و شگفتی گل‌ها می‌پردازد که از خاک برمی‌خیزند و فضای اطراف را زیبا می‌کنند. همچنین به احساسات درونی اشاره دارد که از ترس و نگرانی، قلب را آکنده از آتش می‌کند، نشان‌دهنده تنش و اضطراب درونی شخص است.
دردا که چو بیوفایی عمر بدیدنابرده شبی به روز، شب خوش میکرد
هوش مصنوعی: افسوس که وقتی عمر بیوفایی را مشاهده کرد، شب را بدون اینکه آزار ببیند به صبح تبدیل کرد.