تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۴۱

بشکفت به صد هزار خوبی گل مستوز رعنایی جلوه گری در پیوست
وآخر چو ندید در جهان جای نشستننشست ز پای و میبشد دست به دست