شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از عشق و longing سخن می‌گوید. او به شدت دلتنگ و مشتاق حضور محبوب است و این احساس سختی و درد را مانند سوختن شمعی در شبهای طولانی توصیف می‌کند. او به این فکر می‌کند که چقدر می‌تواند از محبوب دور بماند، و تشبیه او به یک کودک تشنه نشان‌دهنده‌ی نیاز و عطش شدید او به محبت و وصال است.
تا چند ز سودای تو در سوز و گدازچون شمع آرم به روز شبهای دراز
هوش مصنوعی: چقدر باید به خاطر آرزوی تو سوز و گداز بکشم، مانند شمعی که در شبهای طولانی روشن میماند.
تا کی ز تو بازمانم ای شمع طرازمانندهٔ طفل تشنه از پستان باز
هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید از تو دور بمانم، ای شمعی که به زیبایی میدرخشی، مثل کودک تشنهای که از شیر مادر محروم است.