شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر احساسات متناقض عشق را بیان می‌کند. شاعر گاهی در عشق مانند شمعی گریان است و گاهی با عشق خود شاداب و خندان می‌شود. او به تصویر صبح اشاره می‌کند که اگر عشقش دوباره او را زنده کند، مانند صبحی نو می‌شود و حتی حاضر است برای عشقش جان خود را فدا کند.
گه عشق توام چو شمع گرینده کندگه چون صبحم با لب پُر خنده کند
هوش مصنوعی: گاهی در عشق تو مانند شمعی هستم که اشک میریزم و زمانی دیگر مانند صبحی هستم که با لبخندی پر از شادابی بیدار میشوم.
چون صبح اگرم زنده کنی زنده شومگردن زدنم پیش رخت زنده کند
هوش مصنوعی: اگر در صبح مرا زنده کنی، دوباره به حیات برمیگردم. گردن زدنم در حضور تو باعث زنده شدن من می‌شود.