شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به غم و اندوه اشاره می‌کند و می‌گوید که در مسیر این غم، هیچ چیزی از جسم و جوهر باقی نمی‌ماند. همه چیز از بین می‌رود و دیگر نه ره، نه رهرو و نه رهبر باقی می‌ماند. او در ادامه بیان می‌کند که مانند شمعی که در حال سوختن است، نمی‌تواند راه را پیدا کند و هر چیزی که به پای رفتن این راه کمک می‌کند، از بین رفته است.
در راه غمِ تو جسم و جوهر بنماندره محو شد و رهرو و رهبر بنماند
هوش مصنوعی: به خاطر غم تو، دیگر نه از جسم و جان خبری مانده و نه نشانی از راه و راهرو و راهنما باقی است.
من راه چگونه گیرم از سرکه چو شمعتا راه به پای برده شد سر بنماند
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم راهی پیدا کنم که مانند شمع آب شوم و سرانجام تمام وجودم از بین برود و فقط پاهایم باقی بماند؟