شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق به محبوب سخن می‌گوید. او می‌گوید که جانش را به گره‌های موی محبوب می‌سپارد و چشمانش فقط به روی او خیره است. دلش همچون پروانه‌ای است که به پای محبوب افتاده و اگرچه مانند شمع خواهد سوخت، اما این سوزش را با آغوش باز می‌پذیرد.
جان بر گرهِ زلفِ تو آموخته گیربی روی تو چشم از دو جهان دوخته گیر
هوش مصنوعی: زندگیام به زیباییهای زلف تو گره خورده است، پس باید تمام تمرکزم را به تو معطوف کنم و از تمام دنیا چشم بپوشم.
دل را که چو پروانه به پای افتادستچون شمع اگر بسر برم سوخته گیر
هوش مصنوعی: دل مانند پروانه‌ای است که به پای کسی افتاده است. اگر سرم را به آن شعله نزدیک کنم، مانند شمعی میسوزد.