شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از درد و رنج خود صحبت می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به عیب‌ها و کمبودهایش توجه نکنند. او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که همیشه در حال سوختن است، و این سوختن را به خاطر عشقی درونی می‌داند که جانش را در تنش گداخته است. در واقع، او از مشکلاتی که تحمل می‌کند سخن می‌گوید و در عین حال از حالتی معنوی و فراتر از وجود مادی خود خبر می‌دهد.
گر میسوزم مرا مکن چندین عیبکاتش دارم چو شمع دایم در جیب
هوش مصنوعی: اگر از درد و رنج میسوزم، مرا به خاطر عیبهایم نکوب، زیرا من همچون شمعی همیشه در جیب خود آتش دارم.
زان میسوزم مدام تابوکه چو شمعتن را در جان گدازم و جان در غیب
هوش مصنوعی: من به طور مداوم از عشق میسوزم، زیرا مانند شمع جانم را فدای عشق میکنم و روح من در عالم غیب وجود دارد.