شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حال و وضعیت خود به تصویر می‌کشد. او مانند شمعی نزار و زار آمده است و به خاطر سوختن و گریه‌اش به شدت رنج می‌برد. آتش او به دلیل اشک‌هایش خاموش نمی‌شود و او در تمام طول شب در حال سوختن و گریه است. این اشعار نمادی از اندوه و غم عمیق او هستند.
شمعم که چنین زار و نزار آمده‌امدر سوختن و گریهٔ زار آمده‌ام
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که در اینجا با حالتی غمناک و زاری قرار گرفتهام و به خاطر سوختن و اشکهای مدامم، به اینجا آمده‌ام.
از اشک نمیرد آتشِ من همه شبچون شمع ز آتش اشکبار آمده‌ام
هوش مصنوعی: آتش درونم با اشک نمیمیرد، چه اینکه تمام شب مانند شمعی که از آتش اشک میسوزد، زندهام.