شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان احساسات شدید و درونی خود می‌پردازد. او به شمعی تشبیه می‌شود که به آرامی در حال ذوب شدن است و غذای او، خود اوست. در این حالت، او از گناه و درد ناشی از سوز و گداز خویش می‌گوید، زیرا این درد نتیجه‌ی عشق و وابستگی عمیق او به کسی یا چیزی است که او را به این وضع دچار کرده است. شاعر درواقع به دوگانگی و رنجی که عشق به همراه دارد، اشاره می‌کند.
شمعم که غذای من ز من خواهد بوددر چنبر حلقِ من رسن خواهد بود
هوش مصنوعی: من شمعی هستم که برای زنده ماندن به وجود خودم نیاز دارم و در میان گرداب زندگی، به دور خودم درهم تنیده شدهام.
کس را چه گناه کاین همه سوز و گدازچون شمع مرا ز خویشتن خواهد بود
هوش مصنوعی: هیچکس را نمیتوان گناهکار دانست که چرا اینقدر سوز و آتش دارد؛ مانند شمع، این طاقتفرسا بودن تنها به خود من برمیگردد.