شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که بدون آتش، به شدت و عمق می‌سوزد و این نوع سوختن را بی‌سابقه می‌داند. او آرزو دارد که مانند شمع، در طول زندگی‌اش با هر نفس، شعله‌ای از وجود خود را بی‌نیاز از آتش برآورد. این اشعار بر احساسات عمیق و بی‌پرده شاعر درباره عشق و اندوه دلالت دارد.
در خفیه بسوختم بسی بی آتشهرگز که چنین سوخت کسی بی آتش
هوش مصنوعی: بیآنکه آتش داشته باشم، به طرز عجیبی سوختم و نمیدانم کسی را دیدهام که بدون آتش چنین بسوزد.
آن میخواهم چو شمع در عمر درازکز سینه برآرم نفسی بی آتش
هوش مصنوعی: من آرزو دارم که در طول عمرم، مانند شمعی باشم که بدون آتش در دل خود، نوری روشن کنم و نفسی تولید کنم.