شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و غم را بیان میکند و میگوید که تنها نصیب او غمخواری است. او خود را مانند شمعی میبیند که با سوزش خود، هیچ یاری از پروانه (محبوب) دریافت نمیکند. در واقع، او به عمق غم و فقدان محبت اشاره دارد.
چون نیست نصیبِ من به جز غمخواریموجود برای غم شدم پنداری
هوش مصنوعی: از آنجا که جز نگرانی و غم چیزی نصیبم نیست، به نظر میرسد که فقط برای غم و اندوه خلق شدهام.
چون شمع اگر تنم بسوزد صد باریک ذرّه ز پروانه نجویم یاری
هوش مصنوعی: اگر جسمم مانند شمع بسوزد، هر بار که ناراحت شوم، حتی یک ذره از محبت پروانه را طلب نمیکنم.