تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۴۸

سر رفت به باد و من کله میدارمچشمم بشد و گوش به ره میدارم
در گریه و در گداز مانندهٔ شمعمیسوزم و خویش را نگه میدارم